Vangnet
De Wet Maatschappelijke Ondersteuning vormt het gemeentelijk vangnet voor mensen, die ondersteuning behoeven. Juist in een tijd, waarin het economisch minder gaat en het rijk gaat snijden in tot dusver vanzelfsprekende voorzieningen als de AWBZ, dient de gemeente zich het welzijn van kwetsbare groepen inwoners aan te trekken. Anderzijds raakt ook de bodem van de gemeentekas in zicht. De gemeente kan geen rijksverplichtingen zonder meer overnemen, als daar geen geld bij wordt geleverd.

Dat dwingt tot versobering van maatschappelijke voorzieningen om deze zo lang mogelijk in stand te kunnen houden voor degenen, die daar de grootste behoefte aan hebben:voorrang voor algemeen toegankelijke voorzieningen (alert zijn op de kwaliteit van de regiotaxi);inkomensafhankelijke bijdragen overwegen;hergebruik én meervoudig gebruik van hulpmiddelen stimuleren.
Veel ouderen vereenzamen. Het is dan ook zaak om een voorziening als dagopvang juist voor die ouderen bereikbaar te houden. Ook daarin zullen pijnlijke keuzes gemaakt moeten worden. Wie kan wel, wie niet aanspraak hierop maken.
Wij vinden het dan uitermate belangrijk, dat de indicatiestelling persoonlijk gebeurt. Niet op afstand, van achter een bureau via de telefoon, maar in een gesprek thuis met betrokkene zelf.

Ingrijpende woningaanpassingen leggen een groot beslag op de WMO-gelden. Daarom dient bezien te worden in hoeverre reeds aangepaste woningen beschikbaar kunnen blijven voor de doelgroep. Ook hier een zorgvuldige indicatiestelling om te voorkomen, dat mensen vervreemden van hun eigen leefomgeving.

Eigen verantwoordelijkheid
Er is in de afgelopen decennia misschien wel te zeer een houding onder mensen ontstaan, dat de overheid “het” allemaal wel regelt. Eigen verantwoordelijkheid en sociale betrokkenheid zijn daardoor minder geworden. Nu de overheid “het” niet meer allemaal kan regelen, zal er de komende jaren noodgedwongen een groter beroep worden gedaan op de zelfredzaamheid van mensen, die zorg behoeven en op de bereidheid van buren en familieleden om hen daarin te ondersteunen.

Ondersteuning mantelzorg
Wij zijn er van overtuigd, dat die bereidheid ook bestaat. Maar een gemeentebestuur mag die vrijwilligers/mantelzorgers niet aan hun lot overlaten. Ondersteunend beleid (woningaanpassingen!), een plek waar men met vragen terecht kan, uitbreiding van klussendiensten, mogelijkheid van tijdelijke vervanging (steunpunt mantelzorg) dienen goed geregeld te zijn om ervoor te zorgen, dat mantelzorgers niet te zwaar worden belast.

Sociale voorzieningen
De huidige omstandigheden zullen er toe leiden, dat steeds meer mensen een beroep doen op een sociale uitkering. Het is van groot belang, dat zij actief blijven om structuur te behouden in hun leven en niet in een sociaal isolement terecht te komen. De inspanningen van de gemeente dienen meer te zijn gericht op terugkeer naar regulier werk of indien dat niet mogelijk is, op maatschappelijke participatie in klussendiensten of andere vormen van vrijwilligerswerk.
Meetbare uitstroomresultaten afspreken. Niet langer “pamperen”, want daar is niemand mee gediend. Op die manier kan de inzet van gemeenschapsgeld vanuit de sociale voorzieningen bijdragen aan versterking van de sociale structuur.